รู้เท่าทัน

เมล็ดที่ขุดขึ้นดูทุกวัน ไม่อาจงอกงาม

เมล็ดที่ปล่อยไว้ในดิน เติบโตได้เอง

เช่นเดียวกับใจที่ปรุงแต่งไม่หยุด

ไม่พบความเงียบที่เมล็ดพันธุ์แห่งปัญญาต้องการ

ความสงบไม่ใช่ที่หลบภัย

แต่เป็นหอคอยที่มองเห็นทุกสิ่งตามจริง

ไม่หนีร้อน ไม่หนีหนาว

ไม่สร้างกำแพงกั้นโลกภายนอก

เมื่อฝนตก เราเปียก

เมื่อแดดออก เราร้อน

ใจถูกกระทบ แต่ไม่ดิ้นรน

เพราะรู้ว่า—ทุกสิ่งมาเยือนแล้วจากไป

พระจันทร์สะท้อนบนน้ำ

มือกวนน้ำนั้นพันรอบ

ภาพจันทร์แตกเป็นริ้ว

จันทร์ก็ยังสมบูรณ์อยู่บนฟ้า

ไม่มีอะไรต้องหา

ไม่มีอะไรต้องหนี

ความสงบที่แท้จริง

คือการอยู่กับทุกขณะด้วยใจที่รู้เท่าทัน