...
ไม่มีใครเรียกคุณไปคุย
ไม่มีจดหมายเตือน
ไม่มีคำว่าไม่ผ่านประเมิน
แค่วันหนึ่ง
งานสำคัญไม่มาถึงคุณอีก
การตัดสินใจเกิดขึ้นโดยไม่ต้องมีคุณ
ชื่อคุณยังอยู่ในทีม
แต่เสียงคุณไม่อยู่ในห้อง
นี่ไม่ใช่การบังเอิญ
นี่คือรูปแบบหนึ่งของการจัดการคน
ที่ไม่ต้องเสี่ยง
ไม่ต้องปะทะ
และไม่ต้องรับผิดชอบทางอารมณ์
...
ในทางจิตวิทยาการทำงาน
สิ่งนี้ทำร้ายคนมากกว่าการถูกไล่ออก
เพราะสมองมนุษย์
ทนความไม่แน่ใจได้ยาก
แต่ทน “การไม่มีความหมาย” ได้น้อยกว่า
คุณเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง
ฉันทำผิดอะไร
ฉันไม่เก่งพอหรือเปล่า
หรือฉันกำลังถูกดันออกช้า ๆ
อันตรายคือ
คุณยังทำงานอยู่
แต่แรงขับข้างในค่อย ๆ หายไป
คุณไม่ได้หมดไฟเพราะงานหนัก
แต่เพราะงานไม่ต้องการคุณอีก
หลายองค์กรเลือกวิธีนี้
เพราะมันเงียบ
ไม่สร้างแรงต้าน
และทำให้คนลาออกเอง
...
ในมุมองค์กร
นี่คือการบริหารความเสี่ยง
ในมุมคนทำงาน
นี่คือการถูกบั่นทอนตัวตน
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ไม่ใช่การถูกลดบทบาท
แต่คือคุณเริ่มเชื่อว่า
คุณ “ไม่มีค่า” จริง ๆ
ถ้าคุณกำลังอยู่ในจุดนี้
อย่าถามว่า
จะทนได้นานแค่ไหน
ให้ถามว่า
คุณยังควบคุมอะไรในชีวิตการทำงานได้บ้าง
งาน
บทบาท
ทักษะ
หรือทางเลือกนอกองค์กร
เพราะองค์กรอาจไม่ไล่คุณออก
แต่คุณไม่ควรอยู่
จนลืมว่าตัวเองมีคุณค่าอะไร
...
การอยู่รอดของคนทำงาน
ไม่ใช่การถูกเก็บไว้ในระบบ
แต่คือการไม่ปล่อยให้ระบบ
พรากความหมาย
และศักดิ์ศรี
ไปจากตัวคุณเอง
#มนุษย์เงินเดือนพันธุ์ใหม่ #ThePractical
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น