รู้ไหม…คนแบบไหนที่น่ากลัวที่สุด
ไม่ใช่คนเสียงดัง
ไม่ใช่คนเอาแต่โวยวาย
ไม่ใช่คนที่พร้อมปะทะตั้งแต่แรก
แต่คือคนประเภทที่ถูกเรียกว่า
“นักซัพพอร์ต”
คนที่ใจดี
คนที่น่ารัก
คนที่คอยช่วยเหลือ
คอยประคอง
คอยอุ้ม
คอยแบกรับ
แม้ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง
คนพวกนี้มักไม่พูด
ไม่โวย
ไม่โทษ
ไม่เรียกร้อง
เพราะเขาเข้าใจคนอื่นมากเกินไป
และมักเผลอลืมถามใจตัวเองเสมอว่า
“ไหวไหม”
พวกเขาอดทนเก่ง
อดทนจนคนอื่นเข้าใจผิด
คิดว่าอะไรก็ได้
ทำยังไงก็ไม่เป็นไร
ใช้คำว่า “เดี๋ยวเขาก็เข้าใจ”
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นคือ
ความอดทนของนักซัพพอร์ต มีขีดจำกัด
และวันที่มันพัง
มันไม่ดัง
ไม่เอิกเกริก
ไม่ต้องประกาศให้โลกรู้
จุดพีคที่สุดของคนกลุ่มนี้
ไม่ใช่ตอนโกรธ
แต่คือ ตอนที่เขา “หมดใจ”
เขาจะไม่ด่า
ไม่แฉ
ไม่เอาคืน
ไม่ทำให้ใครดูเลว
เขาจะทำเพียงอย่างเดียว
คือ
“เชือดนิ่ม ๆ”
ตัดออกจากใจ
ตัดออกจากพื้นที่
ตัดออกจากคุณค่า
และที่โหดที่สุดคือ
“ไม่ให้ค่า”
อีกเลย
ไม่เกลียด
ไม่โกรธ
ไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย
เพราะสำหรับเขา
คนคนนั้น…
ไม่สำคัญพอจะรู้สึกอะไรอีกแล้ว
นักซัพพอร์ตไม่ได้ใจร้าย
เขาแค่ใจดีจนถึงจุดที่
ไม่ยอมใจร้ายกับตัวเองอีกต่อไป
และถ้าวันหนึ่ง
คุณรู้สึกว่า
คนที่เคยช่วยคุณทุกอย่าง
เริ่มนิ่ง
เริ่มห่าง
เริ่มเฉย
อย่าคิดว่าเขาเปลี่ยน
แต่ให้รู้ไว้ว่า
คุณใช้เขาจนหมดแล้ว
#นักซัพพอร์ต
#ใจดีแต่ไม่โง่
#อดทนมีขีดจำกัด
#เชือดนิ่มๆ
#ไม่ให้ค่า
#อ่านแล้วจุก
#ความเงียบที่น่ากลัวที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น