“คนที่เอาแต่ตัวเอง”
ไม่ใช่เพราะเขาไม่เก่ง
ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีความรู้
แต่เพราะเขา ไม่มีหัวใจของคำว่า “ครู”
งานส่วนรวม…เฉย ๆ
งานโรงเรียน…ไม่เดือดร้อนก็ไม่ขยับ
งานเด็ก…ไม่กระทบตำแหน่งก็ไม่สน
แต่พอเป็นงานส่วนตัว
อะไรที่ กูจะได้
อะไรที่ กูจะเด่น
อะไรที่ กูจะก้าวหน้า
— กูเอาหมด
เอาแบบไม่สนใคร
ไม่แคร์ระบบ
ไม่แคร์ผลกระทบ
ไม่แคร์ว่าเด็กจะได้หรือเสียอะไร
คนแบบนี้อาจเรียกตัวเองว่า “มืออาชีพ”
แต่ความจริงคือ นักฉวยโอกาสในคราบครู
เพราะครูที่แท้จริง
ต้องรู้จักแบ่งเวลา แบ่งแรง แบ่งใจ
ให้กับ “ส่วนรวม”
ไม่ใช่ใช้ส่วนรวมเป็นบันได
แล้วถีบคนอื่นลงข้างล่าง
การเป็นครู
ไม่ใช่แค่มีตำแหน่ง
ไม่ใช่แค่มีวิทยฐานะ
แต่คือการยอม ลดอัตตา
เพื่อรักษา อนาคตของเด็ก
ถ้าคิดถึงแต่ประโยชน์ตัวเอง
ถ้าคิดแต่จะก้าวหน้า โดยไม่แคร์ใคร
ถ้าเห็นโรงเรียนเป็นเวที
และเห็นเด็กเป็นเพียง “เครื่องมือ”
แบบนั้น…
ไม่เรียกว่า “ครู”
เรียกว่า คนทำงานที่หลงลืมศีลธรรม
และวันหนึ่ง
เด็กจะจำได้
เพื่อนร่วมงานจะรู้
ระบบจะเห็น
เพราะความจริง…ไม่ต้องอธิบาย
มันจะค่อย ๆ เปิดโปงตัวมันเอง
ครูไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด
แต่ต้อง ไม่เห็นแก่ตัวที่สุด
#ครูไม่ใช่อาชีพของคนเห็นแก่ตัว
#งานส่วนรวมคือหัวใจโรงเรียน
#ครูต้องมีจริยธรรม
#อย่าใช้เด็กเป็นบันได
#อยู่ให้สมกับคำว่าครู
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น